Recreating six square meters - my room in the house

When my cousin tried to throw all the things out of the house, I managed to collect some stuff and ship it to Amsterdam. Two suitcases filled with clothes, old newspapers, wallpaper, little unidentifiable things. And now I got this great opportunity to work with Chika Watanabe, a Japanese artist based in Amsterdam to recreate / make a new room of six square meters. It's going to be in filmtheatre Rialto in Amsterdam and is not something only to look at but also to sit in and make yourself comfortable. It makes me happy to do this project, to have a small Russian room there, not to throw away those things that have been kept for so long. Makes me sentimental, I know. Chika made some sketches for it. It's going to be in Rialto from 5 of October 2017. Just when the film will be released. Here you can see other interesting work of Chika: http://www.chikahome.nl

Google: show me a crib!

I wanted to show Simone Massi a crib in a Russian wooden house, to inspire him for the animation he is making now. So I googled: crib-russian-village-baby-house...and google gave me this: 

Google is like our collective unconsiousness:  next to this well fed sleeping baby there are starving children. It is an iconic picture of the  terrible famine following the Russian Revolution and the Civil War in the newly formed Soviet State in 1921-23. A French filmcrew was allowed to film the famine to raise money. The next 'famous'  famine happened  1932-33 were an estimated  4 to 8 million of Soviet citizens died in (what do numbers tell us when you can count 4 millions more or less?) . There are no documented images of that famine because it was officially denied by Stalin and his entourage. And if you don't have pictures, it doesn't exist, which is actually still the case. And now this picture of a famine 10 years earlier is used to illustrate the famine without pictures. And there is something not right about that. 

 

Oh, and this is the crib I was looking for: 

 

 

 

 

schaduw

 

27 augustus 1944. Opa Semyon en oma Polya.

De oorlog is gewonnen. Hij is teruggekeerd van het front. 

Een fles wodka in de hand, duizend kilometers gelopen.

Anderen hadden een buitgemaakt Duits horloge.

 Nu wordt het leven beter. 

 

бабаполядедсемен



1946. Spanning op het gezicht van oma Polya.

Zwaarte op het hoofd van opa Semyon. 

Wat is er gebeurd in dat jaar? 

Honger? Mishoogst? Uitputting? Teleurstelling.

Of het licht viel gewoon verkeerd, zegt nicht Tania.

kapzeisen

Onze oma Polja kende honger
Tante Liza ook, maar wil dat niet meer weten
Haar dochter Aliona, kan eten zoveel ze wil
Niks is meer op de bon,
En een koe hoef je niet meer te houden
Gelukkig maar
Ze wapent zich met haar kilo's tegen het verdriet

Haar Polja en Pavlik
stierven nog maar net volwassen
in de wilde jaren negentig
Het land ondersteboven, bankroet, verward
Polja brak haar heup 
en was niet verzekerd
dus werd ze niet geholpen in het ziekenhuis.
 Pavlik kreeg een hartstilstand
toen op nieuwjaarsdag
maffioze types aan zijn deur 
klopten en geld eisten. 
Zo werd hun dood mij omschreven.

Maar eigenlijk stierven zij
aan de drugs
die  opdoken
nadat het communisme 
en het land waren afgeschaft
Wodka was goedkoper dan appelsap. 
Drugs mocht je eerst gratis proberen,
in proefverpakking.

Waren zij hier in Nederland geboren,
dan zouden ze nog leven
Jellinek in, Jellinek uit
waarschijnlijk, of niet en dan gewoon
veertigers met kinderen
we zouden elkaar bezoeken. 

En nu zit mijn nicht en naamgenote 
thuis. Naar buiten komt ze niet, ze valt om
haar twee benen kunnen haar 150 kilo niet meer tillen.
Twee dode kinderen deden haar leven kapseizen.

 

 

IMG_6598.jpg

De norm

Wat wil je weten over je familie?

Er is niets bijzonders gebeurd.

Het leven was binnen de norm.

Opa dronk, maar vloekte niet.

Oma werkte voor twee. 

De honger duurde van de jaren dertig tot de jaren vijftig

Maar er was net genoeg om niet te sterven.

Een paar kinderen niet meegerekend.

Bovendien kwam niemand om in een strafkamp, 

Opa sneuvelde zelfs niet in de oorlog.

Eigenlijk hadden we best veel geluk.

IMG_1374.jpg